Een verhaal over het plat aardse van wandelend coachen. Of: hoe er niets spiritueels of geheimzinnigs te ontdekken valt aan het gaan wandelen met een coach.
Door: Anneke Walraven

In 1994 ben ik begonnen als zelfstandig bemoeial / adviseur. Omdat ik blijkbaar snel en gemakkelijk kan praten. En omdat mensen vinden dat daar geregeld wat zinnigs tussen zit, ontving ik al snel uitnodigingen om dat hier en daar ook te komen doen.

Omdat mijn vader mij ooit eens de gouden tip had gegeven "weet je wat jij moet doen? Jij moet met lullen je geld gaan verdienen!", zag ik de kans schoon om dat advies eens van harte op te gaan volgen. Dat hij die uitspraak gedaan had omdat hij voor de zoveelste keer weer eens gefrustreerd was over mijn niet aflatende bemoeizucht en vragenregen doet natuurlijk niet ter zake.

Ik weet nog goed, mijn allereerste echte klant - iemand die een vorstelijk bedrag betaalde voor mijn advies en mijn hardop nadenken zoals ik altijd al had gedaan - was zodanig onder de indruk dat hij met toevertrouwde "Het is altijd fijn om eens met iemand van gedachten te wisselen die al bij menig bedrijf over de schutting heeft gekeken." Toen ik als repliek gaf "nou dat valt wel mee hoor". Want, ik ging hem natuurlijk niet zeggen dat hij de allereerste directeur was van het allereerste bedrijf waar ik echt zaken meedeed. Antwoordde hij "Ja, en je bent ook nog zo bescheiden gebleven. Dat maakt het zo mooi en waardevol.". Ik gaf het op om zijn bewondering te ontzenuwen. Ik weet het, misschien een beetje snel. Maar ik stelde mijzelf gerust met de gedachte dat mensen nu eenmaal graag willen zien en horen wat ze willen zien en horen.

Ik stuurde hem dan ook dankbaar mijn factuur, die ook prompt, en naar ik aanneem eveneens dankbaar, werd betaald. En zo begon mijn loopbaan als organisatie / bedrijfsadviseur. Een ander, wat groter adviesbureau, kreeg lucht van mijn bestaan, en vroeg me of ik ook eens voor hen hun klanten wilde komen adviseren. Ik voelde me vereerd. En binnen de kortste keren kon ik me tooien met een fraaie vlag die mijn lading kon dekken. Ik adviseerde immers ook namens hen. Ja, je kunt snel carrière maken als adviseur.

Op een goede dag, hm, ja dat was het: een goede dag, was ik bij een van mijn klanten toen ik zag dat het buiten mooi weer was, en binnen niet. Bedrukt, bedompt, warm, broeierig. Tijd om naar buiten te gaan bedacht ik zo. En omdat ik mijn experiment "Hoe op de beste manier mensen te beïnvloeden" een nieuwe impuls wilde geven, besloot ik om de daad bij het woord te voegen: "Kom we gaan naar buiten, een blokje om". En zonder op een echt antwoord te wachten stond ik op. Mijn gesprekspartner volgde gedwee. En voordat we het beiden in de gaten kregen liepen we over het industrieterrein.

Het werd een aangenaam gesprek. En mij beviel het wel. Na nog eens een keer of drie dit aan andere klanten voorgesteld te hebben gloorde er een concept in mijn hoofd: wandelend gaan coachen. En omdat een dokter ooit eens tegen me gezegd had dat ik toch echt meer moest gaan bewegen, bedacht ik dat dit een uitgelezen kans zou zijn. Bewegen en tegelijkertijd je geld verdienen. Het kon haast niet beter!

Maar ja hoe moet je dit noemen? Hoe zet je het in de markt? Wie krijg je nog meer zo gek? Goede raad was gelukkig niet duur. Tegen betaling van een etentje en een paar flessen wijn, wisten drie toevertrouwde fans van het eerste uur mij te vertellen dat ik iets goeds te pakken had. Ik moest me voortaan "De Wandelende Coach" gaan noemen en zelfs een slogan kreeg ik van een van hen cadeau: "resultaat op loopafstand".

Inmiddels was ik al heel wat zakelijker worden. En kreeg ik van een bevriende accountant en jurist enkele waardevolle fiscale en juridische tips. En zo werd De Wandelende Coach een echt bedrijf, een echte handelsnaam, een echt handelsmerk. Compleet met alle toeters en bellen.

Dat wandelen en coachen bleek een vondst. Binnen de kortste keren werd ik ontdekt door kranten en de tv in hun altijd ijverige zoektocht naar iets nieuws. En niet lang daarna had ik 12 volgelingen die ook allemaal wandelende coach wilden worden.

Ik zal u niet vermoeien met alle verwikkelingen rondom dat twaalftal. Kort en goed; die organisatie bestaat niet meer. Inmiddels heeft wandelend coachen wel een enorme vlucht genomen. Het duikt nu overal op. Zelfs over de grens in Duitsland, Frankrijk en Portugal. Sommigen van hen zijn oud volgelingen die voor zichzelf begonnen zijn. Anderen hebben het idee elders opgedaan.

Inmiddels is dat wandelend coachen ook helemaal ontdaan van het gewone "lekker naar buiten gaan en met lullen je geld gaan verdienen". Bij sommigen kun je nu op zoek naar je innerlijke Boeddha, bij anderen mag je met bomen praten en bij weer anderen 'gebeuren er hele mooie dingen met je'.

Ik kijk dat alles eens van een afstandje aan. Een van mijn bedrijven heet nog steeds De Wandelende Coach. En het gaat er nog steeds redelijk gewoon en zakelijk aan toe. Soms moet ik lachen om al die vreemde wendingen die mijn idee om gewoon eens lekker naar buiten te gaan, hebben genomen. Soms is het hinderlijk om met mensen geassocieerd te worden die er toch echt heel andere ideeën op na houden.

Maar al met al is buiten gaan wandelen en samen praten nog steeds iets dat ik graag doe en vooral heel gewoon is gebleven.

Anneke Walraven - business coach